Zo vader...

Gisteren de CD The Open Road van John Hiatt voor het eerst beluisterd. Ik had kritiek over de geluidskwaliteit gelezen en helaas ben ik het daarmee eens. Neemt niet weg dat er toch wel een aantal pakkende songs te beluisteren valt, zoals het titelnummer. En natuurlijk zijn de teksten weer subliem, hoewel soms ook wat mysterieus. Opvallend is dat Hiatt een paar keer refereert aan zijn moeder. Ook op de hoes.
Het album komt met een boekje met teksten, wat het luisteren vergemakkelijkt. Want soms is hij moeilijk te verstaan.