De tentoonstelling WielerSportCultuur was een ode aan de Flandriens, aan wielerhelden als Briek Schotte en Eddy Merckx en Roger De Vlaeminck. De 61 zwartwitfoto's van Stephan Vanfleteren gingen vergezeld van gedichten. Persoonlijk vond ik die van de Vlaamse dichter Willie Verhegghe de mooiste.
Flandrien (vlgs. Wikipedia)
Een Flandrien is een wielrenner die een wielerwedstrijd hard maakt door voortdurend te kiezen voor de aanval en te blijven rijden totdat hij oververmoeid de streep bereikt. De term is ontstaan tijdens de Vlaamse wielerkoersen van het interbellum toen de wielrenners een voortdurend gevecht moesten leveren tegen de slecht aangelegde kasseien van de Vlaamse wegen.
RENNERS STERVEN NIET
Renners sterven niet,
ze verdwijnen alleen maar uit het zicht
eens zij de laatste finish hebben overschreden
en de snelheid van het leven
hen met stijve spieren achterlaat.
Want koersen blijven ze,
ook al vallen hart en wielen stil,
zij gaan in duizend hoofden door
met duwen en nooit doodgaan,
hun zweet geeft blijvend glans
aan het asfalt.
Weet dat
wanneer de aarde hen dan toch
met tegenzin bedekt,
hun naam voor altijd
als een echo tussen bergen
zal weerklinken.
© Willie Verhegghe
Geen opmerkingen:
Een reactie posten